عفونت گوش میانی

بروز عفونت در گوش میانی (اوتیت)، می تواند موجب درد، ناراحتی و نزول شنوایی برای فرد مبتلا گردد. تداوم عفونت و عدم درمان آن می تواند منجر به عوارض متعددی از جمله: پارگی پرده گوش، تحلیل استخوانچه های گوش میانی وعفونی شدن سیستم حلزونی و گوش داخلی شود، به همین دلیل با تشخیص ودرمان به موقع آن می توان به راحتی از عوارض خطرناک ترو بروز مشکلات بیشتر جلوگیری کرد.

کودکان تا 3 سالگی حداقل یک بار دچار عفونت گوش میانی می شوند. حدود نیمی از این کودکان طی 3 سال اول زندگی، 3 بار یا بیشتر به عفونت های گوش مبتلا می شوند. با اینکه عفونت گوش میانی عمدتاً بیماری شیرخواران و بچه های کوچک است ممکن است بزرگسالان را نیز مبتلا کند.

این بیماری معمولا در اثر ورود ویروس ها و یا باکتری ها به داخل گوش و ایجاد عفونت به وسیله آن ها رخ می دهد، و اغلب عفونت در خروجی بیماری دیگری مانند سرماخوردگی ایجاد می شود. مبارزه با بیماری برای کودکان سخت تر از بزرگسالان است، از این رو شیوع عفونت های گوش در کودکان بیشتر است؛ در ادامه حضور در محیط آلوده به دود سیگار هم می تواند منجر به بروز عفونت های گوش شود.

در بسیاری از موارد به خصوص مراحل اولیه بروز عفونت های گوش میانی، استفاده از شیوه های درمانی دارویی، روش انتخابی است و نوع داروی مورد استفاده نیز به نوع عفونت و مرحله پیشرفت آن بستگی دارد. به دنبال تجویز دارو و مصرف آن، روند بهبود و یا پیشرفت بیماری باید در فواصل زمانی مختلف مورد ارزیابی قرار گیرد. در صورتی که بهبودی در روند بیماری مشاهده شود، نشان دهنده تأثیر مثبت درمان دارویی است که با این روش می توان عفونت موجود را برطرف کرد و سلامت سیستم شنوایی را به آن باز گردانید اما اگر بهبودی حاصل نشود، به احتمال زیاد مداخله جراحی ضروری خواهد بود .

در شیوه مداخله جراحی با ایجاد منفذی در پرده گوش، عفونت را تخلیه می کنند ومعمولا با قرار دادن لوله ای جهت تهویه گوش میانی به نام VT (Ventilation Tube) در منفذ ایجاد شده، شرایط تهویه طبیعی گوش میانی را برای مدتی طولانی فراهم می کنند تا زمانی که عفونت، دقیقا از بین برود وسلامت به سیستم گوش میانی باز گردد. پس از مدتی معین، به دنبال رشد تدریجی پرده گوش لوله تهویه آرام آرم به مجرای گوش بازگردانیده می شود وسوراخ ایجاد شده در پرده گوش نیز به تدریج ترمیم می شود. درصورت عدم خروج خودبه خود لوله تهویه، این وسیله با استفاده از گیره و به وسیله پزشک ازمجرای گوش خارج می شود.

چرا کودکان بیش از بزرگسالان به اوتیت میانی مبتلا می شوند؟
علل زیادی برای بالاتر بودن میزان ابتلای کودکان به عفونت گوش میانی، در مقایسه با بزرگسالان وجود دارد. نخست آنکه کودکان سر سخت تر با عفونت ها مبارزه می کنند. زیرا هنوز سیستم ایمنی بدن کودک تمفصل نیافته است.
علت دیگر آن است که در کودکان، لوله شیپوراستاش که مسیر کوچکی است که بخش بالایی حلق را به گوش میانی مرتبط می کند کوتاه تر و مستقیم تر از بزرگسالان است.
عامل دیگری که کودکان را نسبت به ابتلا به عفونت گوش میانی مستعد تر می سازد، بزرگ تر بودن لوزه سوم در کودکان، نسبت به بزرگسالان است. قسمت اعظم لوزه سوم از سلول هایی موسوم به « لنفوسیت » تشکیل می شود که به مبارزه با عفونت ها کمک می کند.
لوزه سوم در پشت قسمت بالایی حلق، در نزدیکی لوله های استاش قرار دارد. بزرگ شدن لوزه سوم در باز شدن لوله استاش تداخل می کند. علاوه بر این ممکن است لوزه سوم عفونی شود و عفونت به داخل لوله های استاش انتشار یابد.
با تشدید عفونت در بسیاری از کودکان درد شدید گوش نیز به وجود می آید. وجود مایع خیلی زیاد در گوش می تواند به پرده صماخ فشار وارد آورد و سرانجام به پارگی آن منجر شود.
علایم عفونت گوش میانی عبارتند از :
• اختلال در شیرخوردن کودکان و نوزادان
• گريه كردن و بي قراري
• اختلال در خواب رفتن
• احساس کشش در گوش
• تب
• ترشح مایع از گوش
• احساس پری و کیپی در گوش
• مشکلات تعادلی
• عدم واکنش به صداهای آرام
• بی توجهی به صدا
• تهوع
• استفراغ
بياد داشته باشيد بدون درمان مناسب، آسيب ناشي از عفونت گوش مي تواند سبب كاهش شنوائي مزمن يا دائمي گردد.